‘t Is weer voorbij … die mooie zomer.

Gelukkig zou ik zeggen.

Tijdens de winter van 1991 – 1992 kreeg ik de plezierige opdracht om met twee zeventienjarigen van Leuven naar het meest westelijke punt van het Europees vasteland te stappen. Na een kletsnatte herfst was het zover : Onder een waterzonnetje werden we uitgewuifd, niet beseffend dat de komende vier maanden de nachttemperaturen tot -17°C zouden zakken en onze tentjes, noch onze jassen ons konden warmen. Terug in ons land zwoer ik mezelf nooit geen kou meer te lijden en kocht een donzen winterjas.

Voor de zomertemperaturen van onze tijd bestaan er helaas niet dit soort simpele oplossingen. Vroeg opstaan, zodat ik nog even van de ochtendlijke “frisheid” kon genieten. Maar daarna kwam elke dag een strijd tegen de zon, die ik telkens verloor : lakens aan de buitenkant van de ramen, een ventilator met daarvoor flessen bevroren water, vluchten naar De Krook … en toch werd het bijna 30°C in ons huis …

Worden jullie ook kwaad als jullie, wanneer het over ‘het nemen van milieumaatregelen’ gaat, de politieke gezagsdragers over “geen voldoende draagvlak” horen spreken ?

Auteur: Lieve Van Der Schueren

Afbeelding: Lieve Van Der Schueren